Discovering our World

Travel and lifestyle blog by Ashley Liddle

Discovering our World

Savvy traveler – are you afraid to travel by car?

The fear of travelling by car (automobile) generally has three elements – or sub-phobias

Claustrophobia in which the fear is of being trapped in a traffic jam or in the midst of lanes of traffic on a motorway (freeway) or…

A fear of crashing – which is akin to one type of fear of flying

A fear of not being in control of things i.e. there is little or no fear if the person is, themselves, doing the driving

Fear of car travel and self esteem

Because car travel is so much a part of modern life this fear can have a quite serious affect on one’s self esteem. So it is important to remain clear that a phobia is not a reflection of your personality or self worth – it is a reflection of what you have learned. You are not your behaviours! Your phobic habit is just that – a habit that you learned to experience. The fear reaction indicates that at some stage in your life you learned to have an emotional or gut reaction to the stimulus.

Dealing with it

The first stage is to recognize and to affirm to yourself that it is just a behavior. Yes, it is a very uncomfortable and very inconvenient one but it is, nevertheless, just a learned behavior. And what you have learned you can un-learn. There is little value in wasting  time and money trying to discover the original cause of your fear of car travel. This may satisfy your (or your therapist’s) curiosity but it is not particularly relevant to getting rid of the condition. Now, as with all phobias, examine how you do it. Yes, of course you don’t do it deliberately but you do it – even though the process occurs automatically. It is your brain, your body, and your emotions that are involved – so you do it.

A typical fear-cycle

Once the trigger is encountered you rapidly go through a series of steps. These vary from person to person but will typically involve an escalating cycle such as: think of or see the ‘trigger’ – remember past moments of being uncomfortable in similar situations, begin awfulizing self-talk, imagine a disaster movie of what is likely to happen, feel awful. Then you re-run this sequence a number of times faster and faster – and feel terrible. And it all happens automatically.

The mechanics of your fear-cycle

Remember you are studying the ‘mechanics’ of your fear. You are examining how and not why you do it. It usually involves lots of fearful anticipating – thinking ahead about all the awful things that could or might occur! What if we/I crashed? Wouldn’t it be terrible to be trapped in a mangled wreck! What if someone jumps the next red-light as I cross on green? Commonly a person with a phobic response will talk to themselves about what might possible happen and/or mentally visualize these uncomfortable events. This self talk and visualizing will activate your body’s fear-handling process – the ‘fight or flight response’ – start the thinking-feeling cycle of discomfort. Have you noticed how you do it? Great! You are on your way to eradicating the response. (And remember to keep reminding yourself that it is just a learned response and not an illness.)

The rational side of things

You may as well acknowledge that part of your fearful thinking is quite realistic! Car travel is dangerous. And you could have a crash. You could be terribly injured. And no matter how good a driver you or your traveling partner may be someone else could smash into you. To acknowledge this reality  may seem a bit perverse but it is important that you do so. And it is important that you also acknowledge the reality of the danger of staying at home – by checking on statistics on the number of accidents that occur in the home. And the dangers of accidents to pedestrians walking about. And the dangers involved in just about any activity you care to think about.

How is it that people, including you, quite happily go about our daily activities despite the danger?

Because, on balance, the likelihood of our becoming involved in an accident is small. And because we recognize that there is little point in trying to live a life that is entirely free of danger. We weigh up the odds, decide that if it happens so be it but meanwhile we will get on with our lives. And, having made this decision, we recognize that torturing or terrifying ourselves with scary pictures of what, conceivably might happen is pointless. A typical attitude might go along the lines of If it happens it happens – until then I will just get on with my life.

The trigger(s)

Having dealt with the rational side of things your next step is easy because you’re probably an expert in this area. How do you know when to start the fearful thinking? To experience the fear you must ‘know’ when to begin the negative thinking (that’s the self talk and visualizing I mentioned earlier). There has to be a trigger that alerts your mind-body that it is time to start the feelings and thoughts. The trigger can be getting into a car or can be even thinking about a past or forthcoming car journey. So, for you, what is the first thing you see or hear before the whole series of physical and mental mechanisms kick in? (Do remember, it is not what do you first feel – because the feeling is just the result of the negative thinking). The question is what you see or hear that results in the fearful feeling! Is it the sight of a car? Or the knowledge that you have to make a particular trip? Or is it simply seeing a car traveling by? Most people will have more than one trigger. If you do have quite a few simply pick the trigger you most commonly encounter.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Arrange the triggers in a sequence

You have now established the manner in which your fear cycle starts and then spirals upwards into a panic.

Your next step is to eradicate the fear and if you are going to do this by yourself it is best to do so slowly and thoroughly using desensitisation.

Patiently un-learn your way to freedom

Once they know they can get rid of the condition some people spoil their chances of success because of their impatience to get rid of all of their fear triggers immediately.

Even with the assistance of a skilled professional it is likely to take a number of sessions to fully eradicate the fearful habit if you have had it for some time. After all, you’ve been ‘practicing’ for months or years. So allow a realistic amount of time – a few hours with the assistance of a professional and a month or two if you are doing it yourself and practicing on a daily basis.

Too long? What’s your hurry? You have had the habit for a long time – what’s another few weeks when you know you are on your way to freedom.

Czy słyszeliście o strachu przed jazdą samochodem? O obawie pojechania do sąsiedniego miasta czy nawet do sklepu kilka ulic dalej od domu? Jakie mogą być powody takiego lęku? Czy jazda samochodem jest aż tak straszna?

Specjaliści są przekonani, że fobie dotykają jedną na dziesięć osób, a jedną z najczęstszych fobii jest lęk przed prowadzeniem samochodu. Duszności, zawroty głowy, nadmierne pocenie się, niezdolność do jasnego myślenia, strach przed wypadkiem czy ataki lęku to niektóre z objawów amaksofobii. Amaksofobia to strach przed prowadzeniem samochodu. Cierpią na nią nie tylko początkujący kierowcy, ale też osoby, które przeżyły wypadek lub inne traumatyczne doświadczenie na drodze. Prawo jazdy leży od kilku lat na dnie szuflady. Chociaż teoretycznie umiemy jeździć, boimy się wsiadać za kółko. Strach przed prowadzeniem samochodu czują zazwyczaj osoby, które niedawno zrobiły prawo jazdy i nowością jest dla nich jazda bez pomocy i wsparcia instruktora. Jeszcze stosunkowo małe umiejętności i brak doświadczenia powodują, że dużo częściej sytuacje na drodze ich zaskakują i powodują uczucie dyskomfortu. Łatwo wówczas o zachowania pełne stresu, lęku czy nawet paniki. W takich przypadkach opanowanie negatywnych emocji jest z reguły kwestią czasu, zdobycia wprawy i doświadczenia, nie musi od razu oznaczać choroby. Gorzej, jeśli amaksofobia dotyka osób dotkniętych traumą spowodowaną wypadkiem czy innym trudnym doświadczeniem na drodze. Wtedy często potrzeba bardzo wiele czasu, aby przezwyciężyły swoje lęki i na nowo nauczyły się bezpiecznej jazdy.  

Paniczny strach u kierowców powodują między innymi ciasne miejsca parkingowe, duża prędkość czy widok radiowozu. Jak sobie z tym poradzić? Jak reagować na takich kierowców?  Reakcje osoby dotkniętej fobią mogą być nieprzewidywalne, dlatego pamiętajmy, aby widząc kierowcę wykonującego gwałtowne manewry, jadącego chaotycznie i nerwowo, zachować bezpieczną odległość i w razie potrzeby wezwać pomoc. Niedoświadczonego kierowcę przeraża wizja samodzielnego prowadzenia auta. Boi się dużego ruchu, jazdy pod górę, skręcania w lewo, parkowania między samochodami. Dobry kierowca, który przeżył wypadek, może czuć paniczny lęk w sytuacjach podobnych do tych, których doświadczył przed tragedią, np. gdy z naprzeciwka szybko nadjeżdża inny pojazd. Strach przed prowadzeniem samochodu to fobia, która negatywnie wpływa na nasze codzienne życie. Cierpiąca na nią osoba układa swój plan dnia tak, by uniknąć stresu, strachu i nerwów związanych z samodzielnym przemieszczaniem się samochodem. Amaksofobia może zawładnąć naszym życiem do tego stopnia, że nie zaakceptujemy oferowanej nam pracy marzeń tylko dlatego, że zakłada ona prowadzenie samochodu. Inni z kolei wolą wydać fortunę na taksówki i autobusy tylko dlatego, że nie wyobrażają sobie zasiąść za kierownicą. W ten sposób osoby zmagające się z amaksofobią niejednokrotnie dobrowolnie rezygnują z wielu życiowych szans, wakacyjnych czy weekendowych wyjazdów oraz odrzucają wszelkie formy efektywnego zarządzania czasem. Co więcej, amaksofobia znacząco obniża poczucie własnej wartości – rozbudza poczucie niższości, braku kompetencji i frustrację. Jeśli z jakiegokolwiek powodu odczuwacie paraliżujący strach przed prowadzeniem samochodu i na samą myśl o tym, żeby zasiąść za kierownicą wasze ciało zaczyna reagować drgawkami, potliwością czy wysyła jakiekolwiek inne sygnały, musicie zacząć nad sobą pracować. Jedną z najskuteczniejszych metod walki z fobiami jest zajrzenie strachowi prosto w oczy. Zatem amaksofobia powinna być leczona niczym innym jak samym prowadzeniem samochodu. Rozpocznijcie pracę nad sobą i swoimi lękami stopniowo zwiększając czas spędzany za kierownicą. Pamiętajcie, że jeżeli boicie się zasiadać za kierownicą, nie pozbedziecie się strachu z dnia na dzień. Walka z fobiami i lękami to długa i żmudna praca, którą można wykonać tylko metodą małych kroków. Na początku wybierajcie krótkie i łatwe trasy. Jedźcie powoli i spokojnie. Wraz z upływem czasu i umacnianiem poczucia własnej wartości, nalezy stopniowo zwiększać dystans, prędkość oraz trudność pokonywanych dróg. Z czasem strach przed kierowaniem pojazdami będzie coraz mniejszy, aż w końcu całkowicie się zniknie. Czasem jednak strach przed prowadzeniem samochodu jest tak duży, że samodzielnie nie da się go pokonać i wtedy musicie się zwrócic do specjalisty.

Amaksofobię leczy się często poprzez terapię polegającą na przyzwyczajaniu osoby do poruszania się samochodem, wyzbyciu się negatywnych emocji z tym związanych i przełamywaniu swoich ograniczeń. Regularne szkolenie się z techniki jazdy i praca nad sobą sprawi, że pokonanie lęku będzie tylko kwestią czasu. Jeśli lęk mimo wszystko nie ustępuje, warto skorzystać z pomocy psychologa – na zachodzie wystraszonym kierowcom pomagają terapeuci, zalecając np. terapię kognitywną. Dzięki wizycie u specjalisty będziemy mogli zrozumieć, skąd bierze się nasz lęk, dzięki czemu łatwiej sobie z nim poradzimy. Amerykanie opracowali metodę pracy z użyciem wirtualnych gogli, które symulują różne sytuacje na drodze i oswajają pacjenta z zagrożeniami. Ona jest najskuteczniejsza. Ale zwykła terapia stopniowo wygaszająca lęki przez „przerabianie” sytuacji stresowych też przyniesie efekt. Tylko się zdecydujcie. A zatem, do dzieła, trening, terapia i od jutra wsiadamy za kółko.

Innym problemem, który może powodować nasz strach przed jazdą samochodem jest  choroba lokomocyjna. Każda, choćby najkrótsza przejażdżka samochodem czy autobusem przeraża was, z dłuższych wycieczek w ogóle rezygnujecie. Nieznośne mdłości i dyskomfort wywołane ruchem pojazdu to przypadłość nie tak rzadka. Objawy zaczynają się zwykle od narastającego niepokoju. Później pojawiają się zimne poty i zawroty głowy. Niektórym skóra może bardzo blednąć, inni zauważają wzmożone wydzielanie śliny. Towarzyszy temu też poczucie zmęczenia i ból głowy. Konsekwencją tych odczuć zwykle są nudności lub wymioty. Wszystkie te objawy najczęściej mijają, kiedy ustaje ruch. 
Nie ma tu właściwie winnych, a jeśli już, za winną można uznać cywilizację. Bowiem w takich sytuacjach za złe samopoczucie odpowiedzialne są sprzeczne sygnały, które musi odebrać mózg. Natura przyzwyczaiła go do tego, że kiedy oczy rejestrują ruch ciała, to ono powinno w tym ruchu być albo go odczuwać. Kiedy płyniemy promem albo pędzimy pociągiem, nasze ciała właściwie pozostają w bezruchu. Tymczasem przed oczami obrazy przesuwają się – i to czasem w zawrotnym tempie. Komunikaty dla mózgu to jednocześnie „ruszam się” i „nie ruszam się”. Niezgodność sygnałów z tych dwóch źródeł powoduje, że nasz e ucho wewnętrzne, w tym błędnik, wadliwie reaguje. Wiadomo, że najbardziej narażonymi na chorobę lokomocyjną grupami są kobiety w ciąży oraz dzieci. Ale specjaliści twierdzą, że niemal każdy, kto wsiada do pojazdu, narażony jest na jej objawy. 

Choroba morska u podróżujących statkami jest też postacią choroby lokomocyjnej. Istnieje większe ryzyko pojawienia się nudności w takiej sytuacji także u tych osób, które w ogóle odczuwają lęk przed jakimkolwiek podróżowaniem. Bywa, że nie w każdym środku lokomocji dokuczają nam objawy choroby, a wielu z nas narażonych jest na nią wyłącznie z powodu kiepskiej wentylacji. Czasem, paradoksalnie, objawy wzmaga sytuacja, kiedy podczas przemieszczania się nie możemy w ogóle wyjrzeć przez okno, żeby zobaczyć gdzie aktualnie sie znajdujemy.
To choroba lokomocyjna i choć nieprzyjemna, są na nią sposoby. Choroba lokomocyjna objawia się nieprzyjemnym uczuciem w ciele, pojawiającym się, kiedy wrażenia odbierane przez nasze ucho wewnętrzne (część zmysłu słuchu i równowagi) nie zgadzają się z tym, co widzą nasze oczy. Takie uczucie pojawia się podczas jazdy samochodem, pociągiem, lotu samolotem czy też podczas podróży statkiem. Wielu ludzi odczuwa też tego rodzaju nieprzyjemne wrażenia podczas jazdy kolejką w wesołych miasteczkach. Choroba lokomocyjna to schorzenie, które w przeciwieństwie do amaksofobi nie potrzebuje lekarza. Konsultacja jest wskazana tylko, jeśli podejrzewamy odwodnienie z powodu uporczywych wymiotów. Istnieją za to sposoby, by minimalizować ryzyko objawów. Jeśli podróżujecie, kiedy jest ciepło, spróbujcie siedzieć przy otwartym lub uchylonym oknie w pojeździe. Podczas jazdy koncentrujcie się na horyzoncie, na jak najdalszym, czyli najmniej ruchomym jego punkcie, nie patrzcie w bok tylko prosto przed siebie. Nie należy czytać! Siedźcie, trzymając głowę prosto i siedząc należy wygodnie opierać się w fotelu. Nie wolno palić w czasie podróży i nie należy też siedieć w sąsiedztwie osób palących. Unikajcie w trakcie podróży potraw tłustych oraz mocno przyprawionych. Nie pijcie alkoholu, kawy (także przed podróżą), a także nie przejadajcie się. Wskazane są natomiast suche krakersy i napoje gazowane, które wypełnią żołądek, kiedy zgłodniejecie. Weźcie któryś z polecanych na chorobę lokomocyjną leków przeciwhistaminowych (takich przeciw alergii) lub z wyciągami z roślin – przynajmniej na pół godziny przed podróżą. Najlepiej jednak zażyć je na godzinę przed wyjazdem. Są dostępne bez recepty. Pamiętajcie, leków przeciwhistaminowych ani tych ze skopolaminą nie podaje się dzieciom. Jesli potrzebujecie leku dla dziecka, zakupcie go w aptece i powiedzcie o tym sprzedawcy. Na chorobę lokomocyjną poleca się też kilka domowych sposobów. Wśród nich jest między innymi imbir. Można po prostu possać lub żuć obrany jego korzeń albo zastosować tabletki do ssania z wyciągiem z imbiru. Przed wyjazdem można wypić imbirowy napar, niektórym ludziom pomaga także akupunktura. Poza tym dobrze przygotujcie się do podróży.  Zredukujcie stres, zanim wsiądziecie do samochodu. Zaplanujcie podróż tak aby – jeśli możecie, wybrać mniej uczęszczaną trasę, co zmniejszy ryzyko korków i stresogennych sytuacji drogowych. Znajdźcie miejsca na trasie, w których można zorganizować przyjemną przerwę na rozprostowanie się, toaletę i posiłek. Przed wyjazdem zjedzcie lekki posiłek (dania, które dobrze znacie i o których wiecie, że będziecie się czuli po nich dobrze). Posmarujcie skórę twarzy, dekolt i ramiona kremem z filtrem. Zabierzcie go ze sobą i powtórzcie czynność po kilku godzinach. Załóżcie przewiewne ubranie, które nie uciska łydek i brzucha. Pamiętajcie o okularach przeciwsłonecznych i czapce z daszkiem. W czasie jazdy warto słuchać muzyki którą lubicie bo rozluźnia to ciało i poprawia samopoczucie. A więc zastosujcie tych kilka moich zaleceń i wtedy spokojnie możecie ruszać w drogę bo przygoda to podróż w piekny i magiczny świat.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.