Discovering our World

Travel and lifestyle blog by Ashley Liddle

Discovering our World

Los Angeles – short history

Los Angeles is popularly known as the City of Angels, while the historic Spanish name referred to Our Lady, Queen of Angels.

The history of the city dates back to the 18th century (1781), when the Spaniards came here, establishing the Franciscan mission “El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Ángeles del Río de Porciúncula”. An urban settlement developed around it, which until 1821 was in the possession of the Viceroyalty of New Spain, and then Mexico.

The history of the city dates back to the 18th century (1781), when the Spaniards came here, establishing the Franciscan mission “El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Ángeles del Río de Porciúncula”. An urban settlement developed around it, which until 1821 was in the possession of the Viceroyalty of New Spain, and then Mexico.

September 4, 1781 – 44 Spanish settlers founded Los Angeles.

The entire coast of California, up to the present-day Oregon border, was formally attached to the Spanish Empire by Juan Rodriguez Cabrillo in 1542, but the Spaniards had not carried out any planned colonization action here for over two hundred years. On Wednesday, August 2, 1769, on the feast of Our Lady of the Angels, the first fully land expedition from Mexico City under the command of the captain and future governor of Alta California, Fernando Rivera y Moncada, attended, among others, by the Franciscan friar Father Juan Crespi, reached a large river flowing into the ocean – where the famous Long Beach begins today. Captain Moncado wrote in his diary that the expedition stopped at the mouth of the “beautiful river” located at an altitude of “34 degrees and 10 minutes”. Juan Crespi called it “El Rio de Nuestra Señora la Reina de los Angeles de Porciúncula” – “The River (named after) of Our Lady, the Angelic Queen (patroness of) Porciúncula”. Shortening this long name the Spaniards simply called her “Rio Porciúncula”.

According to legend, Christian hermits built a small chapel near the town of Assisi in the Italian town of Umbria, at the site of their ascension to heaven, surrounded by the angels of the Virgin Mary. The faithful called the place where the chapel was built Portiuncula, which means “a very small piece of land”. The town established there in the early Middle Ages was appropriately named Santa Maria degli Angeli – Saint Mary of the Angels. The chapel was later obtained by St. Benedict. Years later, it was discovered, neglected and abandoned, by Franiszek of Assisi, who was then a beggar. Around the chapel, a quasi-monastery was built, consisting of huts and huts, where the monks received by Francis lived, giving rise to the Franciscan order, and St. Klara, the founder of the Order of Poor Clares. St. Francis is today on the site of the main altar inside the papal basilica of Our Lady of the Angels, built in 1569-1679 by Pope Pius V. Over time, the name Portiuncula became associated with indulgences, which were initially only available there, from dusk on August 1 until sunset on August 2 each year. The Moncada expedition saw a beautiful river in Alta California on August 2, which is the day of indulgences in the chapel in Assisi and the feast of Our Lady of the Angels. On that day, only this name could seem to the religious Spaniards the only appropriate one. In 1771, two Franciscans, Pedro Cambon and Angel Somera, built the San Gabriel Arcangel mission inland, the fourth of a network of missions built in southern California. In 1776, the mission was moved 5 miles northeast to more fertile land. The mission played an important role in the trade route between Mexico and California and soon became one of California’s most successful missions.

By the decision of the governor of California Felipe de Neve of September 4, 1781, a small settlement established here a few years earlier, north of the San Gabriel mission, which was to strengthen Spanish influence in these areas due to the increasingly frequent visits of Russians and British, was officially recognized as a city and confirmed its name: “El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Angeles Sobre el Rio de la Porciuncula” – “City of Our Lady of the Queen of Angels on the Porciuncula River”. Governor de Neve personally went to the site and drew up plans for the expansion of the settlement, and the vice-governor, Fernando Rivera y Moncada, recruited the settlers.

Although the settlers were promised money, herds of cattle, and land ownership, for a long time no volunteers could be found because the prevailing view was that southern California was uninhabitable due to the lack of facilities and the dangers lurking there at every turn. After several months of searching, 11 families were found who agreed to settle in the new place. Only two of the settlers were white Spaniards, the rest were Indians, mulattoes, blacks and mestizos.

On September 4, 1781, the settlers, escorted by 17 heavily armed soldiers, arrived at what is today Los Angeles. September 4, 1781 is considered the date of the city’s foundation, and the settlers as its founders. The first mayor of the settlement was the Indian Jose Vanegas. The first American to visit Los Angeles was Captain Jose Shaler, who called in in 1805 aboard the ship Lelia Byrd, and the first foreigner to settle in the settlement was Portuguese, Jose Antonio Rocha. In 1818, the first American, Joseph Chapman, came to live in the settlement, but no more is known about him.

In 1831, already in the Mexican period, California was divided into two provinces: northern and southern. The first governor of the southern province was Pio Pico, who chose Los Angeles as his seat. Pico fiercely opposed the settlement of Americans in California who did not respect Mexican law and were not Catholics. He accepted the French and the English who, in his opinion, were more adaptable to the Mexican, or rather Californian, way of life. He predicted that nothing good could happen to California from the Americans. Soon his predictions came true. In 1846, American troops invaded California. Unable to receive military aid from Mexico, Pio Pico organized a weakly armed 100-strong squad of San Francisco residents, which, however, could not stand up to the regular army. In 1848, Mexico was forced to cede California to the United States.

The first American mayor of Los Angeles was in 1850 Alpheus Hodges. The settlement then consisted of several dusty streets, wooden and sun-dried brick houses, and a large number of saloons, brothels and gambling caves, then called “recreational facilities”. The types of recreation offered there included card games, such as poker, 21 (eye) or black jack, lots of whiskey, live music or at least a pianist, and above all – girls, i.e. prostitutes of all colors and shapes, and frequent fights and even shootouts or knife blows.

In the mid-1850s, the great California Gold Rush began to end. By 1854, the gold reserves were exhausted and the entire state plunged into depression. Los Angeles, like the rest of the state, was starting to decline as well. A small village around the old Spanish mission of San Gabriel would probably be a provincial town today, or a holiday resort of thousands of people in the United States along all coasts, had it not been for the great transcontinental railroad connecting the two networks – the eastern one, ending in Omaha, Nebraska, Californian in Sacramento. The transcontinental railroad was the first step in the integration of the great territories obtained by the United States as a result of the purchase of Louisiana in 1803 and the victory of the war with Mexico. However, no major changes took place in the city until 1876, when America and soon the rest of the world were electrified by the extraordinary news that a comfortable express traveled from New York to California in 84 hours and 39 minutes, breaking all records and reaching an average speed of over 40 miles per hour! It was a historic, world-class event and all the newspapers wrote about it.

That same year, the line was extended from San Francisco to Los Angeles and further south as far as San Diego. Los Angeles has become an important stop on the American railroad map. This was where later the transcontinental lines from the Midwest and Arizona ended, and the new line across Barstow and San Bernardino, connecting it to the already existing main line from Albuquerque via Kingman and Flagstaff, proved easier for large warehouses than the old one, across the Sierra Nevada Mountains to San Francisco. Los Angeles has become a typical “boom town”, which owes its survival – like tens of thousands on the US map – to one of the great railway companies. At the same time, the first citrus orchards appeared in Los Angeles County, the fruit of which was transported by rail to the east of the country at least 10 years before, thanks to the Henry Flagler line, citrus from Florida began there. By 1889, orchards in Los Angeles County covered more than 13,000 acres (5,200 ha).

The city’s population was 2,300 in 1860 and began to grow rapidly, especially after the New York Tribune published a series of articles about the benefits and benefits of settling in California. In 1900, the population grew to 100,000. In 1897, the city saw the first automobile built in a small workshop by the mechanic S.D. Sturgis for a certain Philip Erie, who was the first driver to cross the streets of Los Angeles in a horse-drawn carriage. Seven years later, in 1904, there were already 1,600 vehicles powered by electricity from batteries, steam and – amazingly – production waste from the production of pure kerosene and kerosene, with which it was not known what to do. This waste was called “gasoline”. This name is used in the US to this day for gasoline, and the gas stations are called “Gas Stations”. The speed limit in residential areas was 8 miles per hour (12.9 km / h) and in industrial districts it was 6 (9.7 km / h). In the early 1900s, there were two reasons why some American filmmakers moved to Southern California. The first is excellent weather conditions for filming and plenty of sunshine. The second was to escape from Thomas Alva Edison’s Motion Picture Patents Company agents, who registered patents for several key inventions enabling filmmaking and screening, and controlled all cinemas on the east coast of the United States. California was far enough away to make it difficult for Edison’s agents to pursue “pirate” studios.

In addition, “pirates” set up an “early warning” system that enabled them to quickly wind up illegal production whenever an Edison agent was on the horizon. Right at the beginning of the 20th century, in the newly established town of Hollywood, aspiring film producer and actor Gilbert Anderson, hiding from Thomas Edison’s attorneys for unlawful use of his patent – a film camera, founded the first studio producing moving pictures. Over the next ten years, a dozen more studios were established there, many existing companies moved their studies from the East Coast for a better California climate and no restrictions in running the film business. The film made a brilliant and dizzying career. New studios and cinemas appeared like the proverbial mushrooms after rain and Los Angeles became the undisputed capital of film. The city has maintained this status to this day, for over one hundred years of the art’s existence. In 1920, the city’s population reached one million, and in 1930, Los Angeles had a population of 2 million, which was largely due to the discovery of oil in the vicinity of the city. Lockheed and McDonnell Douglas two aircraft and aircraft factories were built nearby during World War II. The increasing number of workers also triggered a great construction boom. Most of the houses built back then still exist today.

The years 1846–1848 were very turbulent in history as the city was at the center of the Mexican war. After its completion, it came under American rule and was incorporated into the USA. Los Angeles experienced its development again in the years 1885–1895, when oil deposits were discovered and a transcontinental railroad was built here, which caused the shift of the California economic center to the south of the state. Today Los Angeles covers an area of ​​1,290.6 km², of which 1,214.9 km² is land and 75.7 km² is water. Overall, water covers 5.86% of the city’s area. The marginal distance between the northern and southern border of the city is 71 km, and between the east and west – 47 km. The city limits are 550 km long. According to the data of the American Bureau of Statistics, in 2000 there were 3,694,820 inhabitants in Los Angeles. LA’s most famous neighborhood, Hollywood, was founded by Harvey Henderson Wilcox, who bought 160 acres (0.6 km²) of land in 1886 and registered the name “Hollywood” on February 1, 1887 for a newly created city he designed himself.

Los Angeles jest popularnie nazywane Miastem Aniołów (City of Angels), natomiast historyczna nazwa hiszpańska odnosiła się do Matki Bożej Królowej Aniołów.

Historia miasta sięga XVIII wieku (rok 1781), kiedy przybyli tu Hiszpanie, zakładając misję franciszkańską “El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Ángeles del Río de Porciúncula”. Wokół niej rozwinęła się osada miejska, która do 1821 roku była w posiadaniu wicekrólestwa Nowej Hiszpanii, a następnie Meksyku.

 4 września 1781 – 44 hiszpańskich osadników założyło Los Angeles

Całe wybrzeże Kalifornii, aż do dzisiejszej granicy ze stanem Oregon, zostało formalnie przyłączone do Imperium Hiszpańskiego przez Juan’a Rodriguez’a Cabrillo w 1542 roku, ale Hiszpanie nie prowadzili tu żadnej planowej akcji kolonizacyjnej jeszcze przez ponad dwieście lat. W środę 2 sierpnia 1769 roku, w dniu święta Matki Boskiej Anielskiej, pierwsza w pełni lądowa ekspedycja z Mexico City pod dowództwem kapitana i przyszłego gubernatora prowincji Alta California Fernando Rivera y Moncada, w której brał udział między innymi franciszkański zakonnik ojciec Juan Crespi, dotarła do dużej rzeki wpadającej do oceanu – tam gdzie dziś zaczyna się słynna płaża w Long Beach. Kapitan Moncado napisał w swoim dzienniku, że wyprawa stanęła u ujścia “pięknej rzeki” położonej na wysokości “34 stopni i 10 minut”. Juan Crespi nazwał ją “El Rio de Nuestra Señora la Reina de los Angeles de Porciúncula” – “Rzeka (imienia) Naszej Pani, Królowej Anielskiej (patronki) Porciúnculi”. Skracając tą długą nzawę. Hiszpanie nazywali ją po prostu “Rio Porciúncula”.

Zgodnie z legendą, chrześcijańscy eremici zbudowali małą kapliczkę nieopodal miasteczka Assisi we włoskiej Umbrii, w miejscu wstąpienia do nieba w otoczeniu aniołów najświętszej Marii Panny. Miejsce, na którym powstała kapliczka wierni nazywali Portiuncula, co znaczy “bardzo mały kawałek ziemi”. Powstałe tam we wczesnym średniowieczu miasteczko nazwano stosownie Santa Maria degli Angeli – Święta Maria od Aniołów. Kapliczkę uzyskał później Św. Benedykt. Po latach, zaniedbaną i porzuconą odkrył ją wiodący już wtedy żywot żebraka Franiszek z Asyżu. Wokół kapliczki powstał niby-klasztor złożony z lepianek i chat, w których zamieszkali przyjęci przez Franciszka mnisi dając początek zakonowi franciszkanów, oraz Św. Klara, założycielka zakonu Klarysek. Kościółek Św. Franciszka znajduje się dziś w miejscu głównego ołtarza wewnątrz zbudowanej w latach 1569-1679 przez papieża Piusa V, papieskiej bazyliki pod wezwaniem Matki Boskiej Anielskiej. Z czasem nazwa Portiuncula zaczęła być wiązana z odpustami, które początkowo można było uzyskać wyłącznie tam, od zmierzchu 1 sierpnia do zachodu słońca 2 sierpnia każdego roku. Piękną rzekę w Alta Kalifornia wyprawa Moncady ujrzała właśnie 2 sierpnia, czyli w dzień odpustów w kapliczce w Asyżu i w dzień święta Matki Boskiej Anielskiej. Tego właśnie dnia, tylko ta nazwa mogła się wydać religijnym Hiszpanom jedyną stosowną.

W 1771 roku dwaj franciszkanie, Pedro Cambon i Angel Somera, zbudowali w głębi lądu misję San Gabriel Arcangel, czwartą z sieci misji zbudowanych w południowej Kalifornii. W 1776 roku misję przeniesiono 5 mil na północny wschód, na bardziej żyzne tereny. Misja pełniła ważną rolę na szlaku handlowym łączącym Meksyk i Californię i wkrótce stała się jedną z najlepiej prosperujących misji w Kalifornii.

Decyzją gubernatora Kalifornii Felipe de Neve z dnia 4 września 1781 roku, założoną tu kilka lat wcześniej małą osadę na północ od misji San Gabriel, która miała umocnić wpływy hiszpańskie na tych terenach z powodu coraz częstszych wizyt Rosjan i Brytyjczyków, uznano oficjalnie za miasto i potwierdzono jej nazwę: “El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Angeles Sobre el Rio de la Porciuncula” – “Miasto Matki Bożej Królowej od Aniołów nad rzeką Porciuncula”. Gubernator de Neve osobiście udał się na miejsce i narysował plany rozbudowy osady, a wicegubernator Fernando Rivera y Moncada zająl się rekrutacją osadników.

Chociaż osadnikom obiecywano pieniądze, stada bydła oraz nadanie ziemi na własność, przez dłuższy czas nie można było znaleźć chętnych, przeważał bowiem pogląd, że południowa część Kalifornii nie nadawała się zupelnie do zamieszkania z powodu braku zaplecza i niebezpieczeństw czyhających tam na każdym kroku. Po kilkumiesięcznych poszukiwaniach udało się znaleźć 11 rodzin, które zgodziky się osiedlić w nowym miejscu. Tylko dwóch osadników było białymi Hiszpanami, reszta to Indianie, mulaci, murzyni i metysi.

4 września 1781 roku osadnicy, pod eskortą 17 ciężko uzbrojonych żołnierzy, przybyli na miejsce, które dzisiaj nazywa się Los Angeles. Data 4 września 1781 roku uważana jest za datę powstania miasta, a osadnicy za jego założycieli. Pierwszym burmistrzem osady został Indianin Jose Vanegas. Pierwszym Amerykaninem, który zawitał do Los Angeles, był kapitan Jose Shaler, który w 1805 roku zawinął do portu na pokładzie statku Lelia Byrd, a pierwszym cudzoziemcem, który osiedlił się w osadzie, był Portugalczyk, Jose Antonio Rocha. W roku 1818, w osadzie zamieszkał pierwszy Amerykanin, niejaki Joseph Chapman, o którym jednak nic więcej nie wiadomo.

W 1831 roku, już w okresie meksykańskim, Kalifornię podzielono na dwie prowincje: północną i południową. Pierwszym gubernatorem prowincji południowej został Pio Pico, który wybrał Los Angeles na swoją siedzibę. Pico ostro sprzeciwiał się osiedlaniu się Amerykanów w Californi, którzy nie respektowali meksykańskiego prawa i nie byli katolikami. Akceptował Francuzów i Anglików, którzy według niego bardziej potrafili się dostosować do meksykańskiego, lub raczej kalifornijskiego stylu życia. Przewidywał, że nic dobrego nie może spotkać Kalifornii ze strony Amerykanów. Wkrótce jego przewidywania się spełniły. W 1846 roku wojska amerykańskie zaatakowały Kalifornię. Nie będąc w stanie otrzymać pomocy wojskowej z Meksyku, Pio Pico zorganizował 100-osobowy, słabo uzbrojony oddział, złożony z mieszkańców San Francisco, który jednak nie mógł stawić czoła regularnej armi. W 1848 roku Meksyk został zmuszony do oddania Kalifornii Stanom Zjednoczonym.

Pierwszym amerykańskim burmistrzem Los Angeles został w 1850 roku Alpheus Hodges. Osada składała się wtedy z kilku zakurzonych ulic, drewnianych i zbudowanych z suszonych na słońcu cegieł domów mieszkalnych i wielkiej liczby saloonów, domów publicznych i jaskiń hazardu, zwanych podówczas “obiektami rekreacyjnymi” (“recreational facilities”). Na oferowane tam rodzaje rekreacji składały się gry karciane, takie jak poker, 21 (oko) albo black jack, dużo whiskey, muzyka na żywo albo przynajmniej pianista i przede wszystkim – girls, czyli prostytutki wszelkich kolorów i kształtów, oraz częste bójki a nawet strzelaniny albo ciosy nożem.

W połowie lat 50-tych XIX wieku wielka kalifornijska Gorączka Złota zaczęła dobiegać końca. W 1854 roku zasoby złota były już na wyczerpaniu i cały stan pogrążył się w depresji. Los Angeles, tak jak cała reszta stanu, zaczęło również podupadać. Mała wioska wokół starej hiszpańskiej misji San Gabriel byłaby dziś pewnie prowincjonalną mieściną albo ośrodkiem wypczynkowym jakich są w USA tysiące wzdłuż wszystkich wybrzeży, gdyby nie oddana w 1869 roku wielka, transkontynentalna linia kolejowa łącząca dwie sieci – wschodnią, kończącą się w Omaha, Nebraska, z kalifornijską w Sacramento. Kolej transkontynentalna była pierwszym etapem integracji wielkich terytoriów uzyskanych przez USA w wyniku zakupu Louisiany w 1803 roku i wygranej wojny z Meksykiem. W mieście nie zaszły jednak żadne poważne zmiany aż do 1876 roku, kiedy Amerykę i wkrótce resztę świata, zelektryzowała niezwykła wiadomość, że oto komfortowy ekspres przejechał trasę z Nowego Jorku do Californi w 84 godziny i 39 minut, pobijając wszelkie rekordy i osiągając średnią szybkość ponad 40 mil na godzinę! Było to wydarzenie historyczne, na miarę światową i pisały o nim wszystkie gazety.

W tym samym roku przedłużono linię z San Francisco do Los Angeles i dalej na południe, aż do San Diego. Los Angeles stało się ważnym przystankiem na kolejowej mapie Ameryki. Kończyły się tu później transkontynentalne linie ze Środkowego Zachodu i z Arizony, a nowa linia przez Barstow i San Bernardino, łącząca ją z istniejącą już magistralą z Albuquerque przez Kingman i Flagstaff, okazała się łatwiejsza dla wielkich składów towarowych niż stara, przez góry Sierra Nevada do San Francisco. Los Angeles stało się typowym “boom town”, które swoje przetrwanie – jak dziesiątki tysięcy na mapie USA – zawdzięcza którejś z wielkich kompanii kolejowych. W tym samym czasie w powiecie Los Angeles pojawiły się pierwsze sady cytrusowe, z których owoce transportowano koleją na wschód kraju co najmniej 10 lat wcześniej zanim, dzięki linii Henry Flaglera, zaczęły tam trafiać cytrusy z Florydy. Około roku 1889 sady w powiecie Los Angeles zajmowały ponad 13,000 akrów (5,200 ha) powierzchni.

Populacja miasta liczyła w 1860 roku 2,300 mieszkańców i zaczęła szybko wzrastać, zwłszcza po ukazaniu się w gazecie New York Tribune cyklu artykułów o zaletach i korzyściach osiedlenia się w Californi. W 1900 roku liczba mieszkańców zwiększyła się do 100,000 osób. W 1897 w mieście pojawił się pierwszy automobil zbudowany w małym warsztacie przez mechanika S.D Sturgisa dla niejakiego Filipa Erie, który był pierwszym kierowcą przemierzającym ulice Los Angeles bryczką bez konia. Siedem lat później, w roku 1904, po mieście poruszało się już 1,600 pojazdów napędzanych prądem elektrycznym z baterii, parą i – co wprost zadziwiające – odpadem produkcyjnym powstającym przy produkcji czystej nafty i kerosenu, z którym nie wiadomo było co zrobić. Odpad ten nazywano “gasoline”. Nazwa ta jest używana w USA po dziś dzień na określenie benzyny, a stacje benzynowe nazywają się “Gas Stations”. Dopuszczalna prędkość na terenie zamieszkałym wynosiła 8 mil na gdzinę (12.9 km/h), a w dzielnicach przemysłowych – 6 (9.7 km/h). Na początku XX wieku zaistniały dwie przyczyny, dla których do południowej Kalifornii przenieśli się niektórzy amerykańscy filmowcy. Pierwsza to znakomite warunki pogodowe do kręcenia filmów i dużo słońca.
Druga to ucieczka przed agentami Motion Picture Patents Company Thomasa Alvy Edisona, który zarejestrował patenty na kilka kluczowych wynalazków umożliwiających kręcenie i projekcję filmów, oraz kontrolował wszystkie kina na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych. Kalifornia była wystarczająco daleko, aby utrudnić ściganie “pirackich” wytwórni filmowych przez agentów Edisona.

Ponadto “piraci” zorganizowali tu system “wczesnego ostrzegania”, który umożliwiał im szybkie zwijanie nielegalnej produkcji gdy tylko jakiś agent Edisona pojawiał się na horyzoncie. Zaraz na początku XX wieku, w nowopowstałym miasteczku Hollywood, początkujący producent filmowy i aktor Gilbert Anderson, ukrywający się przed adwokatami Thomasa Edisona za bezprawne używanie jego patentu – kamery filmowej, założył pierwsze studio produkujące ruchome obrazy. W ciągu następnych dziesięcu lat powstało tam jeszcze kilkanaście studiów, wiele istniejących już firm przenosiło swoje studia ze Wschodniego Wybrzeża dla lepszego klimatu Kalifornii i braku restrykcji w prowadzeniu biznesu filmowego. Film zrobił błysklawiczną i oszłamiającą karierę. Nowe studia i kina pojawiały się jak przysłowiowe grzyby po deszczu i Los Angeles stało się niekwestionowaną stolicą filmu. Miasto utrzymało ten status do dziś, przez ponad sto lat istnienia tej sztuki. W 1920 roku liczba mieszkańców miasta osiągnęła milion, a w 1930 Los Angeles liczyło już 2 miliony mieszkańców, do czego w dużym stopniu przyczyniło się odkrycie w okolicy miasta ropy naftowej. Podczas II wojny światowej zbudowano nieopodal dwie fabryki samolotów i sprzętu lotniczego Lockheed i McDonnell Douglas. Zwiększająca się liczba robotników wywołała też wielki boom budowlany. Większość zbudowanych wtedy domów istnieje do dziś.

Lata 1846–1848 były bardzo burzliwe w dziejach, ponieważ miasto było w centrum wojny meksykańskiej. Po jej zakończeniu trafiło pod panowanie amerykańskie i zostało włączone do USA. Ponowny swój rozwój Los Angeles przeżyło w latach 1885–1895, kiedy to zostały odkryte złoża ropy naftowej oraz została wybudowana tutaj kolej transkontynentalna, co spowodowało przesuwanie się gospodarczego centrum Kalifornii na południe stanu. Dziś Los Angeles zajmuje powierzchnię 1 290,6 km², z czego 1 214,9 km² to ląd, a 75,7 km² to wody. Ogólnie woda zajmuje 5,86% powierzchni miasta. Krańcowa odległość między północną granicą miasta a południową jest równa 71 km, a między wschodnią i zachodnią – 47 km. Długość granic miasta jest równa 550 km. Według danych amerykańskiego biura statystycznego w 2000 roku w Los Angeles było 3 694 820 mieszkańców. Najsłynniejsza dzielnica LA, Hollywood, została założona przez Harveya Hendersona Wilcoxa, który w 1886 wykupił 160 akrów (0,6 km²) ziemi i 1 lutego 1887 roku zarejestrował nazwę “Hollywood” dla nowo powstałego miasta, które sam zaprojektował.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.